A Travellerspoint blog

Las Vegas..the End

sunny 39 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Je verjaardag vieren in Vegas dat is andere koek! 's ochtends nog een laatste ontbijt gehad bij Oscar's in Springdale: de berrie pancakes voor Karen en de Flap Jack Sandwich (lees: 2 cheddar cheese pancakes met daar tussenin 3 spiegeleieren plus bacon) voor mij... oef! De bumleberrie pie - het taartje dat we ter ere van de verjaardag wilden kopen - hebben we dus maar wijselijk laten schieten. Na het afscheid van onze gastheer koers gezet richting Vegas. Ditmaal niet voor een lange scenic route gekozen, maar gewoon de interstate 15 opgedraaid om 3 uur later in Vegas aan te komen. Vorige keer al over verbaasd ... terwijl de tomtom nog 40 km aangeeft zie je in de verte al de contouren van Vegas opdoemen. Indrukwekkend gezicht in de verder lege Mojave woestijn.

Überhaupt fijn om te eindigen en niet teveel te hoeven zien en doen, want afgezien van de eerste week Californië is het best druk geweest. Vandaar dit relaxte cadeautje voor onszelf :) Bewust gekozen voor Mandalay Bay een mooi chique resort aan het zuideinde van de Strip. We hadden gevraagd (en betaald :-) !) voor een kamer met uitzicht op de Strip en die hebben we ook gekregen. Omdat we erg vroeg waren met inchecken (het tijdverschil werkte nu weer in ons voordeel) konden we ook nog kiezen en hadden we het geluk dat er nog 1 kamer vrij was op de bovenste verdieping (voor zover het de standaard kamers betreft, vanaf verdieping 35 beginnen de suites). Onze kamer heeft floor-to-ceiling-windows en bevindt zich op de 34e verdieping van het Mandalay. Vanuit ons raam zien we in 1 oogopslag de pyramide en sphinx van het Luxor, de Statue of Liberty, de Empire State en het Chrysler building en de Eiffeltoren ... Niks mis mee dunkt ons! s'avonds als alle lichten aangaan ziet het er nog sprookjesachtiger uit: de doorlopend flashy strip en daarbuiten een zee van lichten.

Prima vermaakt in Vegas. 's Avonds Karen's verjaardag gevierd bij het restaurant 'miX' van de wereldberoemde chef Alain Ducasse. Vonden we allebei behoorlijk spannend. Duurde dan ook een half uur voordat we er ons een beetje op ons gemak voelden. De weg ernaartoe was al bijzonder. miX zit op de bovenste - 64e - verdieping van het ultra chique broertje van Mandalay: THEhotel. Naast het restaurant zit ook nog een exclusieve, en vooral prijzige nachtclub waar we doorheen moesten lopen. Het bijzondere was dat er een speciale glazen lift aan de buitenkant van THEhotel zit, die ineens doorknalt van 0 naar 64. Gewone stervelingen mogen daar niet in, alleen bezoekers met een reservering. Zoals wij :)

miX bleek erg groot en druk restaurant met een enorm bijzondere vormgeving. Beetje intimiderend allemaal, al zeker toen we ook nog eens geplaatst werden in een zogenaamde 'pod seating', een soort van sci-fi cocon. Het bezoek was alleen al de moeite waard om de gang van zaken in zo'n toprestaurant te observeren: het enorme leger aan bedienden, in verschillende gedaanten en rollen. We hadden de mazzel dat in de 'pod' naast ons een of andere hotshot zat (met aanzienlijk jongere deerne aan zijn zijde, dat spreekt) die een nogal intensieve behandeling kreeg, op het walgelijk kruiperige af. Erg interessant om dat waar te nemen. En nog was meneertje kennelijk niet tevreden, waardoor er nog meer volk aan zijn tafel kwam om kennelijke plooien glad te strijken. Mocht blijkbaar niet baten, na het voorgerecht ging Miss Golddigger routineus van tafel (haar neus 'poederen'?) en maakte meneer na nog een paar gesprekken de rekening in orde waarna ook hij vertrok met - zo te zien - het hoofdgerecht in doosjes. Wonderlijke gang van zaken..jammer genoeg konden we niet horen wat nu het probleem was. Wel hoorden we onze ober tegen een ander zeggen: "that means we're gonna get our asses kicked".
Maar goed, er werd (door ons) in ieder geval ook gewoon gegeten en gedronken. Dat drinken was nog lastig, de wijnkaart was absurd lang en ik moest heel wat bladzijden overslaan om iets te vinden dat betaald kan worden van een karig ambtenarensalarisje.. De prijzen liepen tot 3.500 dollar. Absurd. Heeft niks meer met smaak en kwaliteit te maken maar puur met status. Toch nog een soepele Côte du Rhone kunnen vinden en ook met de menukaart hadden we geen probleem: Karen ging uiteraard voor lam (butternut squash soep vooraf) en ik voor eend (met daarvoor een ordinaire maar zalige charcuterie sampler). Allemaal erg lekker, en wat vooral ook fijn was: eindelijk eens op een plek waar je de tijd mocht nemen, een zeldzaamheid in culinair Amerika. Na afloop op het buitenterras 64 hoog nog even van het uitzicht genoten.

Daarna dachten we nog 'even' naar het fonteinenspektal bij het Bellagio te kunnen gaan kijken maar dat was een misrekening. De afstanden op de Strip waren toch groter dan in onze herinnering.. Helemaal kapot kwamen we daar aan, ook al omdat het hier om 10 uur 's avonds nog boven de dertig graden is. Dinsdag en woensdag die hotels aan de zuidkant bezocht die we de vorige keer hadden gemist: Luxor (niks aan!), Monte Carlo (tegenvaller), New York New York (vooral van de buitenkant geweldig), Paris Las Vegas (Verrassend mooi en leuk), Bellagio (wat meer echte chique) en de allernieuwste aanwinsten Aria en Cosmopolitan. Deze zijn erg mooi, strak en modern, maar contrasteren wel erg met de kermisaanpak van de rest. O ja, in het gigantische MGM hebben we niet alleen de daar aanwezige leeuwen (!) bezocht, maar ook het CBS Television City Research Center. CBS heeft hier 4 zaaltjes waar nog niet eerder uitgezonden programma's worden getoond en die je dan moet beoordelen. Je kunt je dan inschrijven voor een sessie, maar je weet niet welke je te zien krijgt. We hoopten natuurlijk op een Dexter, of iets anders nieuws maar helaas: het werd een ruwe nieuwe aflevering van een bestaande slappe amerikaanse comedy: How I Met Your Mother. Gaat er behoorlijk serieus aan toe, je moet continu met je hand aan een draaiknop zitten en door de hele aflevering heen bewegen. In ons geval voornamelijk naar links :)

Sommige hotels in Vegas staan bekend om hun kwalitatief hoogstaande en copieuze buffetten. Woensdagavond gekozen voor die van Cosmopolitan die momenteel de lijst schijnt aan te voeren: the Wicked Spoon. Hier veel bijzondere kleine gerechtjes, apart gepresenteerd. Good stuff! Dinsdag hadden we in plaats van uitgebreid dineren gekozen voor de buffetlunch van Paris Las Vegas. Gezeten op een 'Frans' plein kon je hier langs verschillende gebouwtjes lopen die allemaal een eigen Franse streek vertegenwoordigden. Minder verfijnd dan de Cosmo, maar erg lekker. Vooral de deserts van Le Boulangerie, zalig!
Woensdag nog even een verplicht bezoek afgelegd aan the Cabo Wabo. Dit is een drank- en eettent van rockheld Sammy Hagar. Had al gelezen dat deze versie (hij heeft er nog 2) tegenvalt. Logisch, hij maakt onderdeel uit van het lelijk schreeuwerige Planet Hollywood complex. Wel een lekkere grote 'Wabonita' gedronken: Sammy's versie van een Margarita, gemaakt van zijn eigen Cabo Wabo label tequila. Pluspunt: dit is een van de zeldzame terrassen aan de Strip.

Ach, wat moet je ook met een terras als je in je eigen hotel een heus strand ter beschikking hebt. Waanzinnig, Mandalay heeft een flink stuk strand achterom liggen, prachtig ingericht, met verschillende zwembaden. De grootste creëert iedere minuut een flinke golfslag, erg lekker als je je daarop laat meeliften. Grappig ook weer om te zien hoe volwassen Amerikanen deze speeltuin ervaren. Wanneer er een golf kwam klonk het: "come to daddy". Hilarisch :) Verder is er nog een 'lazy river' waarin je je relaxt kunt laten meestromen. En dat allemaal tegen het geweldige uitzicht van het (in onze ogen) prachtige Mandalay Hotel. Je moet natuurlijk wel even je ratio afschakelen als je hier, of op welke plek dan ook in Vegas bent want deze stad is natuurlijk een ecologische ramp. Maar als je er dan toch bent...

Posted by KarenandMartijn 06:04 Archived in USA Comments (5)

Zion

sunny 27 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Nog een voordeel van mensen ontmoeten: tips krijgen. Ron begon er donderdag al over om via een hele mooie scenic route naar Springdale te rijden, onze volgende bestemming. Zwaar in dubio. Moab - Springdale zou via de snelle route al meer dan 5 uur rijden zijn..de detour duwt daar nog eens 2 uur bovenop, zuivere rijtijd. 's Avonds besloten om het advies niet op te volgen, vooral ook omdat we uiterlijk 18 uur in Springdale moesten zijn. Da's dan weer een nadeel van B&B's, de vaak beperkte inchecktijd. Maar toen Ron 's ochtends aan het ontbijt naast ons kwam zitten, ons een kaart gaf van de route (die hadden we niet) en nog eens benadrukte hoe mooi de rit wel niet was hebben we de plannen toch nog aangepast. Pakte perfect uit. Weliswaar waren we nét een kwartier te laat op onze bestemming..de route was inderdaad de moeite waard. Om 10 uur in Moab nog een heerlijke grote latte besteld voor onderweg en daarna koers gezet door het bijzondere canyongebied, richting Capitol Reef, een National Park waar we doorheen moesten rijden. Tussendoor nog een andere tip uitgevoerd: ergens onderweg in the middle of nowhere zou langs de highway een klein huisje staan met daarop de tekst 'organic coffee'. Heerlijke koffie naar verluid en "a great experience". Die keet hebben we gevonden, en we hebben er fantastische koffie gedronken, heerlijk relaxt op de veranda. Bleek een soort van miniboerderijtje te zijn waar een oud boertje woonde, die zelf kaas maakte, tomaten kweekte en brood bakte. Heel bijzonder mannetje was dat, ogenschijnlijk totaal geïsoleerd van de rest van de wereld, maar ondertussen erg wijs. De koffie deed hij erbij, voor de verdwaalde reiziger. De adviezen pakten dus erg goed uit!

Maar het lastigste deel van de rit lag nog voor ons.. Na een korte stop in Capitol Reef was het even flink dalen, en vervolgens heel lang klimmen. De natuur ging over van kale steile rotsen naar de groene bossen van het gigantische Dixie National Forest. Even verder begint Grand Staircase/Escalante National Monument, alweer een - het begint eentonig te worden - wonderlijke speling van de natuur.
De klok tikte door, en de drukte vanaf hier op de route (campers, grrrr) werkte niet in ons voordeel. Rond half vijf kwamen we langs Bryce, dat we 2 jaar geleden uitgebreid hebben bezocht. Doen we dus niet nog een keer. Uiteindelijk via de oostingang Zion ingereden, op max. snelheid (= stapvoets) erdoorheen gereden om 'm aan de zuidkant weer te verlaten. Hier ligt namelijk Springdale, en ons B&B Under the Eaves. Made it! Erg mooi huis en heel bijzonder ingericht huis. Goed te merken dat de eigenaren hier zelf ook wonen, en heel veel smaak hebben.

Springdale kenden we nog van de vorige keer toen we er alleen maar doorheen zijn gereden. Erg leuk plaatsje, weliswaar volledig gericht op Zion maar toch een plaats met sfeer, bijzonder mooi gelegen en ook nog eens erg pitoresk. Hier geen fast food of schreeuwerige reclames; de overheid heeft de boel knap in de klauwen kunnen houden door veel te reguleren. 's Avonds de lokaal beroemde meatloaf gegeten bij de overburen Wildcat Willies . Zondag de hele dag in Zion doorgebracht. Een van onze favoriete parken, vandaar dat we er ook zijn teruggekeerd dit jaar. Alleen was het nu wel heel erg druk. Uiteraard omdat het een zondag was. Maar ook omdat Springdale dit weekend zijn jaarlijkse muziekfestival organiseerde. Zijn we trouwens ook ff naartoe geweest zaterdagavond. Leuk om (weer) te ervaren hoe Amerikanen zulke happenings beleven. Anyway, mooie wandelingen gedaan in Zion. Maar jammer genoeg niet die waar we eigenlijk voor gingen: The Narrows. Dit is een lange hike dwars door de Virgin rivier, stroomopwaarts (en weer terug), waarbij de vele moeite die dit kost gecompenseerd zou moeten worden door de unieke sensatie je in hele smalle steile kloven te bevinden. Hele populaire wandeling..maar je moet er wel goed op zijn voorbereid, qua spullen. Waren wij dus niet..dus op advies van een Park Ranger hebben we het niet gedaan. Maar als we hier ooit nog terugkomen.. 's Avonds heerlijk gegeten in the Spotted Dog. Aan fijne restaurants geen gebrek in Springdale. As a matter of fact, je kunt - als je naar de juiste tenten gaat - echt wel heel goed eten in de VS.

Die vlieger gaat dan weer niet op voor de Amerikaanse ontbijtgewoonten, daar hebben we het ondertussen helemaal mee gehad. Die in Springdale slaan totnu alles. We zitten weliswaar in een Bed&Breakfast, maar gastheren Marc en Joe hebben een geniaal plan bedacht om de ochtenden lekker rustig te beginnen: je krijgt vouchers om bij het restaurant bij hun naast (Oscar's) te gaan ontbijten. Op zich hartstikke leuk, erg grappige tent..maar de kaart is behoorlijk ranzig te noemen. Overal zit gesmolten kaas op, in of over, alles is gebakken en wordt overgoten met sauzen en is zwaar gekruid. Een eitje met wat toast en jam? Forget it!

Posted by KarenandMartijn 23:55 Archived in USA Comments (4)

Moab

sunny 27 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Moab..rare naam, maar wel een begrip hier in the States. Als gezegd: outdoorsports minnend Amerika komt hier naartoe om in de buurt te gaan hiken, raften, offroaden, mountainbiken, canyoningen en wat al niet meer. Omgeving van Moab, een groot Canyonland, is vooral bekend vanwege de typische rode rotsen, alles verwijst hier dan ook naar Red Rock. Levendige plaats, leuk divers publiek en een prima temperatuurtje, waarbij het in ieder geval het 's nachts een keer afkoelt. Maar omdat dit zo'n populair oord is zijn de prijzen voor accomodaties dienovereenkomstig: exorbitant hoog.
Als je al iets kunt vinden. Moab is vaak volledig volgeboekt. Wij hadden met pijn en moeite 3 nachten kunnen krijgen in een oude B&B, scoorde erg hoog op Tripadvisor. Bleek mooi oud victoriaans huis, waarin wij de garden cottage hadden, een apart huisje in de prachtige tuin. We waren niet echt tevreden over de eigenaren en de service van ze maar van het ontbijt werd iedere dag iets heel (onamerikaans) bijzonders gemaakt. De man des huizes bleek in een vorig leven (voordat hij deze goudader in Moab had ontdekt) dan ook kok te zijn geweest. Omdat we hier zo'n ontzettend leuke mensen hebben ontmoet kijken we er met heel veel plezier op terug. Veel contact gehad met verschillende Engelse stellen, maar ook met een stel Duitsers, Ieren, Amerikanen, Nieuw-Zeelanders en Belgen. Allemaal stukken ouder dan wij, maar dan ook met des te meer verhalen. Twee Britten uit Yorkshire kwamen al 23 jaar, 2 keer per jaar naar Amerika..die hadden dan ook een hoop te melden. Hij - Bob - vooral tegen mij, het was "Martin" met vet Yorkshire accent voor-en-na, en alles wat ik zei vond hij geweldig. Maar ook met een bejaard stel uit Northampton hebben we veel ervaringen uitgewisseld (en ook hij, Ron, gedroeg zich als een lieve, zorgzame opa voor ons). De Duitsers, die spraken vooral over zichzelf, maar ook dat was nog wel grappig (vooral omdat de man geen woord Engels sprak - dat terwijl ze hier al heel vaak op vakantie waren geweest - gelukkig had zijn vrouw de broek aan dus konden ze zich goed redden.

Ter zake. Donderdag was bestemd voor Canyonlands National Park. Omdat Dead Horse Point State Park daar vlakbij ligt hebben we die ook meegenomen. Deze laatste is vrij klein en dus mooi te combineren. We hebben daar een mooie wandeling gemaakt bovenop de canyon, met als ultieme beloning een spectaculair uitzicht over de kronkelende Colorado en Green River en over het ernaast gelegen Canyonlands. Daarna doorgereden naar Canyonlands. Enorm groot natuurgebied waarbij relatief weinig toegankelijk is: er zijn twee autoroutes (voor normale voertuigen), en die liggen zover uit elkaar dat je voor allebei een dag moet uittrekken. Gekozen voor de dichtsbijzijde, Island in the Sky. Deze voert bovenover de canyons, met ook hier weer spectaculaire vergezichten en uitzichten naar beneden. Twee korte hikes gedaan, en de in het Statepark aangeschafte vers gemaakte sandwiches opgegeten op een prachtige picknick plek. Kampeer- en picknickplekken bouwen, dat kunnen die Amerikanen wel!
's Avonds lekker lang in de tuin gezeten met de drie Engelse - gin and tonic verslaafde - stellen.

Vrijdag de hele dag in Arches NP geweest. Ook weer een erg mooi park (qua aanleg en routes mooier dan Canyonlands waar je meer aan je lot wordt overgelaten). De naam zegt het al: het gaat hier om 'arches', natuurlijk ontstane bogen. Een enorme concentratie aan deze dingen hier, ongelofelijk. Alweer zo'n wonderlijke speling der natuur op het Colorado Plateau, je blijft je hier verbazen.
's Avonds wilden we eigenlijk rustig een blogje tikken of wat lezen..maar we werden alweer uitgenodigd om bij de enorm aardige meneer en mevrouw Martin uit Northampshire te gaan zitten. En dat was maar goed ook, want alweer beregezellig. Na al die in meer of mindere mate onpersoonlijke hotels en motels was deze B&B toch wel een verademing. Je komt uiteraard met veel meer mensen in contact. Hier al helemaal omdat er iedere ochtend om 8 uur ontbijt werd geserveerd in de tuin, 'family style', dus met z'n allen.
Maar ja...ons vertrek uit Moab zaterdag betekende ook dat de vakantie er bijna opzit. Nog 1 B&B en 1 Nationaal Park te gaan.. (plus Vegas natuurlijk)

Posted by KarenandMartijn 21:31 Archived in USA Comments (5)

Utah ahoy

sunny 29 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Bij Monument Valley zijn we dan definitief de staatsgrens overgestoken naar Utah. Betekent ook de klok een uur vooruit, Utah heeft ooit zelfstandig besloten om 'daylight saving time' in te stellen. Zuid Utah is echt een bijna ondoordringbaar gebied, zo goed als leeg. Er is dan ook maar heel weinig accomodatie te vinden op onze route. Kwam erg goed uit dat we vooruit hadden geboekt. We hadden gekozen voor het (oude) plaatsje Bluff, 300 inwoners, met 4 hotelletjes. En die zaten nu dus allemaal vol. Terwijl wij incheckten kwamen nog drie auto's langs om te checken of er plek was. Superleuk motel hadden we hier:de Racapture Lodge, klein, gerund door een erg leuk stel. Geen koppel dat in ieder geval ik (MS) verwachtte in een naar ik dacht aartsconservatieve cowboy staat als Utah. Nope, geen tattoos en pick-up trucks voor Jim en co. Bleek een stel progressieve natuurfreaks, type 'bioloog', als we dan toch een stereotype vergelijking moeten maken. Het restaurantie waar we aten dito: lokale ingredienten, biologisch en gerund door de plaatselijke pottenbrigade. Wat is dat toch met Bluff? Moeten we toch eens gaan uitzoeken..

Bluff was een one night stop-n-go. Next stop Moab, maar niet voordat we een enorme detour hebben gedaan om ook het Wovenheep National Monument te bezoeken en Four Corner State, de exacte plek waar vier staten samenkomen: Arizona, Utah, Colorado en New Mexico. De route van Bluff naar Wovenheep was van een ongekende schoonheid, en eenzaamheid. Dit deel ligt niet op een bekende toeristenroute, maar is zeker aan te raden mits genoeg tijd. Voert voernamelijk over eindeloze prairies, met een heel incidentele ranch met vee. Wovenheep was erg mooi. Net als eerder in Wupatki een oude (plus minus 12e eeuwse) nederzetting van de Pueblo cultuur..en een behoorlijk grote. Hier hebben we een hike van een uur gedaan die ons langs een aantal van de ruines leidde. Indrukwekkend, wat voor een bouwersvakmanschap de Pueblo destijds aan de dag legden. Het is trouwens nog steeds een groot mysterie waarom deze inventieve huizen ooit zijn verlaten. En waarom deze indianenstammen er nooit iets soortgelijks voor in de plaats hebben laten komen.
Daarna doorgereden naar de Four Corners. Bleek misrekening. Niet alleen was het erg ver, bij de 4-hoek zelf zijn we uiteindelijk maar omgedraaid omdat deze geëxploiteerd werd door (hallo, daar zijn we weer) de Navajo. Herstel: niet ómdat dit indianengebied is, maar omdat ze voor (wat bleek) een lullige steen op het vier statenpunt entreegeld durfden te vragen. Verder was daar helemaal niks. Er zijn grenzen..

We zaten ondertussen al redelijk ver in Colorado (dus weer een uur terug), en omdat we in Moab voor 18 uur moesten inchecken was het vanaf hier pedal to the metal om op tijd te komen (rekening houdend met het tijdverschil in ons nadeel). Plus, we hadden al sinds ons mini ontbijt van 1 kop koffie en 1 bagel helemaal niets meer gegeten, dus om 15 uur nog snel een klassieke Burger gegeten van Wendy's. Hoort er ook bij. Op zich wel grappig om weer een heel ander deel van de VS te hebben gezien, dwars door 100% boerenland rond Cortez. Maar met de iPod over de stereo (super: onze Mazda heeft een AUX-aansluiting!) was dat goed te doen.

Enter Moab, het centrum van outdoor minnend Amerika! Daarover later meer.

Posted by KarenandMartijn 18:29 Archived in USA Comments (1)

Navajo

sunny 32 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

And now for something slightly different: foto's in plaats van veel tekst.
Op weg van Scottsdale naar het grote natuurspektakel van Noord Arizona en Utah! Via de erg mooie interstate 17 richting Flagstaff gereden en daar de nog indrukwekkender Highway 89 naar Page. Het landschap verandert continu, de droge woestijn maakt plaats voor veel groen (want we stijgen naar ongeveer 2000 meter), om wanneer Page in zicht komt te veranderen in een buitenaardse stenen woestenij. Maar in het mooie frisse groen - omdat we veel tijd over hadden - de national monuments Sunset Crater (vulkaangebied met heel veel lava) en Wupatki (goed geconserveerde Pueblo nederzettingen) aan te doen. Erg handig als je een pass-partout parkenpas hebt. Beiden: erg mooi!

large_IMG_2386.jpg

large_IMG_2389.jpg

large_IMG_2396.jpg

De volgende 2 overnachtingen hebben we in Page gedaan. Staat in de VS bekend als de meest afgelegen gemeenschap. Het gebied rond Page is altijd leeg want volslagen ontoegankelijk geweest. Bij de bouw van het gigantische stuwmeer Lake Powell is Page opgericht, om de werkers te huisvesten. Het stuwmeer heeft recreatiemogelijkheden geboden, waardoor Page ook als stadje bestaansrecht heeft nu. Page is aan de zuidkant ook de toegangspoort tot het ogenschijnlijk ondoordringbare Zuid Utah. Afgezien van het stadje zelf zitten we hier in Navajo land. De Navajo hebben de zeggenschap hier over een enorm gebied in Noord Arizona en Zuid Utah. Je ziet het onderweg: er zijn geen dorpen hier, heel af en toe kom je een kleine Trading Post tegen (meestal niet meer dan een benzinepomp), of je ziet wat kleine indianennederzettingen. Was al goed te merken aan ons bezoek aan de magnifieke Antelope Canyon. Een natuurwonder dat wordt geëxploiteerd door indianen. Dat betekende vooral: druk en duur. Maar wel wonderschoon. Gelukkig hebben we de foto's nog..al moet gezegd: in het echt is het honderd keer mooier, deze smalle donkere canyon is nauwelijks te fotograferen, althans niet op de manier zoals een normale bezoeker de kloof te zien krijgt. En dan hadden we geluk dat onze gids Irene er alles aan deed om haar groep op de beste plekken het langst te laten staan, tot grote irritatie van de andere gidsen.

large_IMG_2420.jpg

large_IMG_2442.jpg

large_IMG_2449.jpg

large_P1020622.jpg

large_P1020625.jpg

large_P1020663.jpg

Handig: hier heel vlakbij ligt de zogenaamde Horseshoe Bend, een plek waar de Colorado rivier een bocht maakt van 240 graden. Een leuke korte wandeling leidt je tot aan de rand van de afgrond. Beetje akelig, maar erg indrukwekkend.

large_IMG_2566.jpg

large_IMG_2576.jpg

large_IMG_2581.jpg

large_IMG_2586.jpg

Deze dag was enorm afwisselend. In de namiddag hebben we een exclusief plekje opgezocht aan het bizar mooie Lake Powell, het voelt aan als buitenaards: alleen maar rotsformaties en daarbinnen prachtig blauw water..zo sereen. Na wat geklauter een heel mooi stuk uitgekozen, badlakens uitgerold en genieten maar. Ook nog klein stukje gezwommen, zo maf in deze omgeving.

large_P1020680.jpg

large_P1020683.jpg

large_P1020692.jpg

large_P1020696.jpg

large_P1020698.jpg

Dinsdag ons vreselijke motel (Super 8) in Page verlaten, en via de prachtige Highway 98, dwars door het Navajo gebied naar het eveneens door Indianen gerunde Monument Valley gereden. Een natuurgebied dat denk ik iedereen wel kent, de iconen van het wilde westen, bekend geworden van talloze westerns. Rondleiding deze keer maar achterwege gelaten, vanaf de uitzichtpunten bij het bezoekerscentrum was er al veel te zien. Wel heerlijk indiaans gegeten hier, green chilli stoofpot met 'frybread'. Dat gefrituurde brood was zalig!

large_IMG_2605.jpg

large_IMG_2606.jpg

large_IMG_2608.jpg

large_IMG_2613.jpg

Posted by KarenandMartijn 21:56 Archived in USA Comments (6)

(Entries 1 - 5 of 14) Page [1] 2 3 »