A Travellerspoint blog

Arizona: Moving On

sunny 38 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Damn, de vakantie begint nu echt op te schieten, zitten nu op de helft.
Donderdag hebben we onderweg naar Scottsdale iets heel bijzonders gezien: Biosphere 2. Sinds eind jaren 80 staat er een uur boven Tucson een megalaboratorium, bedoeld om ons ecosysteem volledig gesloten, en op relatief grote schaal na te bootsen. Het heeft begin jaren 90 heel veel aandacht gekregen vanwege de twee missies die er hebben plaatsgevonden, waarin mensen erin werden opgesloten en hier helemaal (luchtdicht) afgesloten moesten leven. Bij de 2 missies is het gebleven. Daarna is Biosphere 2 gebruikt (en nog) voor ander wetenschappelijk onderzoek. Het is een unieke constructie, waar gretig door onderzoekers vanuit verschillende disciplines gebruik van wordt gemaakt.
Kwam dus erg mooi uit dat deze fascinerende tweede wereld praktisch op onze weg lag van Tucson naar Scottsdale. De wandeling er naartoe was al indrukwekkend, over de campus waar studenten en onderzoekers gehuisvest zijn. En dan het eerste uitzicht op de magnifieke constructie, al dat glas en spetterend wit, dat afsteekt tegen de mooie natuur van de Sonora woestijn. Binnen zijn we anderhalf uur rondgeleid door supergids Bob H. Volgens hem zijn er in Biosphere 2 in de winter doorlopend rondleidingen voor tientallen mensen..nu waren we met z'n 6-en (waarvan er 1, een oudere dame met ademhalingsproblemen al meteen is afgehaakt), ideaal! Bob heeft ons rondgeleid door de 5 nagebootste ecosystemen (regenwoud, oceaan, savanne, mangrove en woestijn) en we zijn aan de binnenkant geweest, de gangenstelsels waar de lucht- en waterleidingen lopen met als hoogtepunt de long van Biosphere, een megakoepel waar de luchtdruk wordt gereguleerd. Zelf zijn we daarna nog door de woonvertrekken gelopen, waar de 'astronauten' van de missies hebben geleefd. Bizar!

Over een saai stuk van de I-10 verder gereden naar Scottsdale/Phoenix. Wist het nog wel van de vorige keer maar het was weer absurd om te zien. Tientallen kilometers voor de stad kom je al op een wirwar van snelwegen terecht, en dat gaat maar door en door zonder ook maar een glimp van de stad te zien. De Metropolitan Area Phoenix is echt bizar, bijna niet uit te leggen. Een metropool midden in gortdroge, bloedhete woestijnvallei met vrijwel uitsluitend laagbouw. Alleen het stuk dat voor downtown moet doorgaan (het zakencentrum) kent hoogbouw.Er is hier zoveel ruimte dat Phoenix in de loop der jaren maar aan alle kanten is uitgedeid, aaneengesloten met een kaarsrechte 'grid' van wegen en snelwegen eromheen. Wij zaten in Scottsdale (een upperclass stad, onderdeel van Phoenix Metropolitan Area), en moesten drie kwartier naar downtown Phoenix rijden. Let wel: over snelwegen. De afstanden zijn hier onwerkelijk. En waarvoor? We hebben er wat doelloos rondgereden op zoek naar iets wat leek op een voetgangersgebied of iets van leven. Is er niet. Uiteindelijk een plein gevonden met daarop een handjevol historische gebouwen, maar dat was de moeite niet waard. Snel terug naar Scottsdale en daar nog even het downtown bekeken. Vorige keer ook al geweest, hier is ten minste nog wat te beleven. Maar het was hier zo afschuwelijk heet dat het ook hier was uitgestorven. Dan maar terug naar huis.

Ons thuis voor 3 nachten in Scottsdale was het Scottsdale Links Resort. Mega suite, grote woon- en eetkamer, keuken met alles erop-en-eraan, waskamer met droger, grote slaapkamer (hier hing de 2e mega tv), een groot balkon en een enorme inloopkast. Als er dan niet veel te beleven valt in de omgeving, dan het er maar van nemen hier. Ideaal zo halverwege om eens wat wasjes te draaien. Lekker ook om 's avonds nog even het zwembad in te duiken en aan de rand een boek te lezen. Trouwens, het lijkt wel allemaal hartstikke luxe, en dat is het ook wel, maar het is hier in de zomer spotgoedkoop. Het seizoen begint voor hun pas in oktober, en loopt t/m mei. Dat heet hier:de winter. Juni t/m september is de zomer. In de winter komen de amerikanen vanuit koudere gebieden hier massaal naartoe. Nu dus laagseizoen, en dat merk je aan de clientèle: voor een belangrijk deel tattoos en pick-up trucks (in die vaste combinatie).

Ondanks dat we hier bijna niks gedaan hebben toch een hoogtepunt van de vakantie gehad hier: een bezoek aan Taliesin West, in de heuvels even buiten Scottsdale. Stond hoog op ons verlanglijstje, en overtrof onze verwachtingen. Taliesin West was het winterverblijf (en architectuurschool) van architect Frank Lloyd Wright. Ook hier weer een sublieme rondleiding gehad. Het niveau van de gidsen is totnu fenomenaal. En het zijn altijd (gepensioneerde) vrijwilligers, die hun hele ziel en zaligheid in de strijd gooien. Je ziet ze in de musea, bij VVV's, en bij stichtingen als deze. Het mooie van deze rondleiding was dat het niet exclusief over architectuur ging, maar dat er veel over de geschiedenis, het leven van Lloyd Wright en zijn gevolg op Taliesin, en de functies van de gebouwen werd gesproken. In de 2 uur van de rondleiding hebben we bijna alle facetten van het indrukwekkende Taliesin West gezien, en ervaren. Zo mochten we zelfs in de woonkamer in de door Wright ontworpen originele stoelen zitten. Erg boeiend!

Posted by KarenandMartijn 07:34 Archived in USA Comments (3)

Southern Arizona

semi-overcast 35 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Zo, dat was het dan weer voor Californië. Time flies (since we're sure having fun!). Maandagochtend eerst wel nog aan de hand van een kaart met daarop alle bijzondere 'Moderne' huizen en gebouwen rondgetourd langs al het moois. 's Middags koers gezet naar Yuma, pleisterplaats, 1 overnachting op weg naar Tucson. Vlak voor dat we aankwamen over de interstate 8 kwamen we in een flinke zandstorm terecht. Heel maf als je die al lang vantevoren ziet aankomen, de lucht kleurde helemaal geel. Was precies in het gebied waar de '8' door enorme zandduinen heensnijdt (de Imperial Sand Dunes), bizar om je plotseling in de Sahara te wanen. De weg loopt hier ook pal langs de Mexicaanse grens, je ziet 2 rijen hekken, een kanaal en heel veel partrouillerende wagens van de Border Patrol hier. Aansluitend nog ff een heftig onweer, maar toen waren we al bijna bij het hotel. Onweren zou het de komende dagen nog veel doen in Zuid-Arizona..
Yuma is vooral bekend vanwege de grote militaire luchtmachtbasis. En omdat het een belangrijke grensplaats is met Mexico. Stikt hier dus van de grote hotels, handig voor ons. Hotel was bijna uitgestorven, op wat militair personeel na. In minder warme tijden schijnt het hier hartstikke druk te zijn met Amerikanen die overdag de grens overwippen voor goedkope Mexicaanse tandartsen. Het eten van de avond: Denny's. De mensen die in de VS zijn geweest weten dan wat we bedoelen :) Past natuurlijk wel uitstekend bij een cultureel wat minder verfijnd oord als deze.

We waren dinsdag Yuma nauwelijks uit of we moesten op de interstate al stoppen voor de Border Patrol. We dachten even dat we per ongeluk tegen een grenspost waren aangereden maar nee, we zaten volgens de 'officer' nog gewoon in de VS. De grenslijn hier is zo ontzettend langgerekt, die kan onmogelijk 100% bewaakt worden. Vandaar dat ze op andere punten controles uitvoeren. Paspoorten lagen in de kofferbak, en met mijn rijbewijs nam de stoere meneer geen genoegen. Auto aan de kant gezet en de passen uit de rugzak gehaald. Een andere douanier kwam naar me toe om de boel te controleren. Toch stiekem wel een beetje eng, van die mannen in indrukwekkende uniformen, met nog indrukwekkender wapentuig op en om. Les 1: niet de lolbroek of wijsneus gaan uithangen. Gewoon meewerken en vriendelijk blijven. En dan blijken deze mannen aardige en respectvolle mensen te zijn. Okay, on the road again..

Next stop: Tucson. Keken we allebei erg naar uit, veel goeds over gehoord en gelezen. Bleek allemaal te kloppen. Een progressieve, levendige universiteitsstad met veel bewaarde historie. Omdat deze stad bekend staat om het plezierige en oude stadshart hadden we gekozen voor een hotel in Downtown, en dan meteen een legendarische: Hotel Congress. Historische landmark van de stad, pal tegenover het treinstation, dat ook een rijk verleden kent, en waaraan de stad haar onstaansgeschiedenis te danken heeft.
Hotel Congress is een origineel gebouw uit 1919 en doet er alles aan om het zo origineel mogelijk te laten. De lobby, de taproom (het cafe, uit de jaren 30), de kamers...alles ademt historie en je ziet nauwelijks moderne invloeden. Geen tv's, slechts een antieke bakkelieten telefoon die je naar het eveneens antieke switchboard leidt bij de receptie, en heel oude inrichting. Visueel verbluffend. Maar oud en origineel betekent hier dus ook: antieke riolering en leidingen, geen geluiddempende kozijnen, aftandse bedden. Ergo: 2 nachten belabberd geslapen. En toch hadden we dit niet willen missen. Hotel Congress is een begrip in Tucson. Zoals in een hotelgids was te lezen: "for the Tusconian Bohemien and Rock and Roll chic". In het hotel zit ook een club, waar bijna dagelijks concerten zijn. Door deze Club en de aanpalende Taproom is het in Congress iedere avond een drukte van jewelste, een heel plezierige! Zelf zijn we de eerste avond ook nog naar de Club geweest, een 'double bill' van Cheap Time en Davila 666. Niet onze muziek, "but great entertainment" (aldus de ober die ons ontbijtje de ochtend erna bracht).

In de stad nog een leuke historische wandeling gemaakt. Maar een andere belangrijke reden voor dit bezoek: Saguaro National Park, en het Arizona Sonora Desert Museum. De bedoeling was om een paar uurtjes naar het 'museum' te gaan en de rest van de tijd naar het park..maar het werd andersom. Het Desert Museum is namelijk veel meer dan de naam doet vermoeden: het is voornamelijk een mega botanische tuin, dierentuin én museum ineen. En dat allemaal ingepast in het landschap, zonder muren eromheen zodat het een geheel vormt met de woestijn. Zo ontzettend gaaf, zo mooi gemaakt, zoveel informatie. Je zou hier met gemak 2 hele dagen kunnen verblijven. Het grappige is, omdat het ook onderdeel vormt van het 'gewone' landschap komt er ook wildlife voor dat niet achter glas of andere barrères zitten. Dus het bleef ook hier uitkijken waar je loopt.. Heeft Karen aan den lijve ondervonden. Ze liep ergens een hoekje om en een grote, vieze dikke leguaan (oid) schrok en rende een rots ernaast op. Je moet er niet aan denken dat dat (niet giftige) reptiel een rateslang was geweest. Gadverdamme!
Maar gelukkig waren er ook een hoop mooie zoogdieren te zien hier: Javalina's, prairie honden, wolven, coyotes, bobcats, mountain lions, otters (ook die schijnen op bepaalde plekken in de Sonora voor te komen) en een mega zwarte beer. En heel veel Hummingbirds. Maf, we hadden ze nog nooit in het echt gezien, en sinds Palm Springs (toen dacht ik nog: is dit een insect of een vogel?) zien we ze heel veel. Bijzondere beestjes!

Daarna nog snel naar het vlakbij gelegen Saguaro Park gereden, om daar met de auto een rondrit te maken. Prachtig park, met (uiteraard..) Saguaro's (en andere cactussen) zover als je kunt zien. Jammer genoeg geen tijd meer om een korte trail te doen. Bovendien was het weer flink beginnen te bliksemen en regenen. Navraag leerde dat we nog net in het staartje van de Monsoon zaten, het zomerregenseizoen van de Sonora.

Posted by KarenandMartijn 11:24 Archived in USA Comments (4)

Palm Springs

sunny 38 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Palm Springs is very cool! Niet in letterlijke zin natuurlijk..het is hier in de zomermaanden altijd boven de 40 graden, met pieken naar de vijftig. Maar in de winter is het er minimaal 30 graden. Dat is precies de reden waarom de woestijnsteden het zo goed doen. Voor de mensen die hier permanent verblijven wordt het buiten aangenaam gemaakt door bij winkel- en horecagebieden de stoepen flink te vernevelen met een hele fijne sproei koel water.
Voor een belangrijk deel worden deze oorden niet het hele jaar door bewoond. Een ander deel bevindt zich in de zogenaamde gated communities. Maar er wordt uiteraard ook gewoon geleefd, al helemaal in de oudste en meest toegankelijke en vriendelijke stad in de Coachella Vallei. Wat het hier erg plezierig maakt is de liberale sfeer die hier hangt, waarschijnlijk een gevolg van de LA-invloed. Het is immers toch een soort van Hollywood in de woestijn.
Palm Springs is ontstaan in de jaren twintig, en kende vooral na de tweede wereldoorlog een enorme hausse aan Amerikaanse celebrities die hier de winters doorbrachten. Een heuse Walk of Stars (zoals die op Hollywood Boulevard) herinnert je hieraan. Met dank aan het rijke verleden, en de geleidelijke ontstaansgeschiedenis heb je hier ook een echt downtown gebied, een levendig centrumhart met enorm veel horeca. En veel modern design, want ook daarom staat Palm Springs bekend: om haar moderne design, maar vooral ook om de grote concentratie (men zegt: de grootste) aan Moderne architectuur. We hebben zelf met de auto een rondrit gemaakt langs een aantal belangwekkende Moderne gebouwen, en het is inderdaad ongelofelijk wat hier nog aan Modernisme historie bewaard is gebleven. Zeldzaam. Nooit zoveel moois bij elkaar gezien. Denk 'Mad Men', maar dan in het echt. Ik hoop echt dat dit nooit verloren gaat.
De eigenaren van ons hotel zijn ook groot liefhebbers van Moderne architectuur. Ze lieten dit ook blijken in de keuze van het gebouw, en de manier hoe ze het hebben ingericht. En het ligt ook nog eens hartje centrum, om de hoek bij het museum voor moderne kunst (die voor een stad van deze omvang ongekend goed is). Om al die redenen alweer een schot in de roos.

Zondagavond, 9/11, zijn we nog naar de herdenkingsbijeenkomst geweest in Palm Desert. Prachtig om meegemaakt te hebben en we moeten bekennen: allebei kippevel van de manier van herdenken, en vooral door de beleving van de bezoekers. We zaten deze zwoele zomeravond lekker in het gras, te luisteren en kijken naar speeches van burgemeesters, brandweercommandanten enz. Tussendoor veel muziek. En natuurlijk beginnen met het volkslied..iedereen staan en meezingen. Dat was echt zwaar indrukwekkend, juist omdat de woorden van dit lied, en van de uitgesproken 'Pledge of Allegiance' zo centraal staan in deze maatschappij, het betekent echt wat, het zijn de kernwaarden van dit land, en van haar mensen. Verder was het, ondanks een bescheiden militaire inbreng, vooral een heel plezierige en informele happening.
Daarna terug naar Palm Springs en daar om half 10 nog een erg leuke Mexicaan bezocht. De desertcities mogen dan (in onze ogen) doodse oorden zijn, het centrum van Palm Springs is dat allerminst. Very cool, indeed!

Posted by KarenandMartijn 07:18 Archived in USA Comments (2)

Goodbye Ocean

sunny 40 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

..enter the desert. Maar niet voordat we de laatste ochtend in Santa Monica nog even goed besteed hebben. Vroeg opgestaan (dat doen we al de hele week, meestal voor 7 uur!) en snel een heerlijke Macchiato en croissant besteld bij Amelia's. Meteen flink doorgestapt naar Venice. Deze strandplaats ligt aaneengesloten aan Santa Monica, maar het verschil kan niet groter zijn. Venice is het (zeer) alternatieve, nogal sleazy broertje van de grotere noorderbuur. Hier is de counter culture van de sixties terug van nooit weggeweest. Langs het strand tref je kilometers lang een mengelmoes aan van types, van oude hippies, straatartiesten, muzikanten, kunstenaars..veelal van het euh.. mobiele type. Zwervers, maar dan niet van de klassieke snit, vrije types die kiezen voor deze levensstijl. Wat het bijzonder maakt is dat niets aan Venice Beach gestileerd of nep is. Dus geen Aziatische verkopers die allerlei Chinese rotzooi verkopen, geen winkel- of horecaketens die de boel boel eenvormig maken. Wij waren blij dat we uiteindelijk voor het wat meer 'upmarket' Santa Monica hebben gekozen in plaats van het wat vunzige Venice, maar indrukwekkend was het zeker. Trouwens, Venice is meer dan de boardwalk. Wanneer je de stad verder inloopt kom je prachtige grote huizen tegen (er wonen hier ook nogal wat beroemdheden, zij het lang niet zoveel als in Santa Monica), en loop je ineens zomaar tegen een paar prachtige kanaaltjes aan. Hieraan dankt Venice dan ook haar naam. Van origine is deze stad gebaseerd geweest op het Italiaanse Venetië. De meeste kanalen zijn gedempt, maar de resterende 5 zijn echt prachtig.
En daarmee kwam een einde aan het ultieme Californië gevoel. Of beter: stereoype Californië gevoel. Make no Mistake, deze staat mag dan bekend staan om haar rijke en sublieme kustlijn..het merendeel van deze welvarende staat bestaat uit woestijn. De meeste onherbergzaam..een ander deel zwaar onder handen genomen. Zoals Palm Springs, de volgende stop.

Het duurt zo'n anderhalf uur voordat je Los Angeles helemaal uit bent (let wel: op snelwegniveau!), en na totaal dik 2 uur kwamen we in Palm Springs aan. Het uitstapmoment zullen we niet snel vergeten: alsof er een dikke, gruwelijk hete deken over je wordt gegooid. We wisten het nog van de vorige keer, toen we iets verderop in de Coachella Valley zaten..maar het is een hitte die je je moeilijk voor kunt stellen. Waren vergeten hoe heftig het hier kan zijn in de zomer. Gortdroge hitte, en een felle zon die letterlijk pijn doet. Om die reden het programma van de volgende dag maar aangepast cq gecancelled: wandelen in de Indian Canyons, hier vlakbij. Wel erg blij met de hotelkeuze middenin Downtown. Mooie grote kamer, met keuken en fijne art deco badkamer. De eigenaren zijn nogal design liefhebbers, en dat laten ze blijken. Heeft Tripadvisor ons toch mooi weer goed geholpen.

Gekozen om zaterdag al heel vroeg naar Joshua Tree National Park te rijden, zodat we daar ruim voor de ergste hitte zouden zijn. Sowieso is een groot deel van Joshua Tree NP zogenaamde High Desert, scheelt minimaal 5 graden met de temperaturen die er in de vallei heersen. Bleek goede keuze. Temperatuur was uiteindelijk wel midden dertig, maar het was goed te doen. We hadden ons bij een ranger van het park goed laten adviseren over welke korte wandelingen we konden doen, en we hebben ze ook allemaal gedaan. Steeds maximaal een uur uit de auto, en daarna weer snel de weg op met de airco aan. En drinken..heel veel drinken. Joshua Tree is een erg gaaf en heel divers woestijngebied (hier komen 2 systemen samen: het hoger gelegen Mojave, en de lagere Colorado desert), met goede wegen en een aantal verrassend mooie wandelingen. Op een van die kleine wandelingen eventjes de weg kwijtgeraakt..dan besef je pas wat een klein foutje voor grote gevolgen kan hebben. Je moet er niet aan denken om hier verdwaald te raken. Niet alleen stikt het hier van de ratelslangen, de hitte en de onvoorstelbare omvang maken het levensgevaarlijk. Gelukkig kunnen wij het nog navertellen :)

Over het verrassend leuke Palm Springs de volgende keer meer.

Posted by KarenandMartijn 21:19 Archived in USA Comments (3)

Getty

sunny 32 °C
View South West USA Trip 2 (2011) on KarenandMartijn's travel map.

Donderdag. Laatste hele dag in LA. The Getty Center stond al meteen hoog op ons programma. Van wat we vooraf van de Getty wisten was dit een must see. Niet alleen is dit een van de mooiste musea ter wereld (qua gebouw), de fantastische locatie hoog in de Hollywood Hills geeft ook nog eens spectaculaire uitzichten over de metropool. Eerst maar eens een ander ontbijttentje uitgeprobeerd in Main Street, Novel Cafe. Ook nu weer heerlijk. De perfecte omelet, en zoals altijd hier rijkelijk gegarneerd met veel lekker vers fruit. En dat uiteraard buiten geserveerd, met coole indie muziek over de speakers op het terras...wat is dat toch heerlijk, van 's morgens tot 's avonds buiten kunnen leven!
Maar goed, dat was natuurlijk bijzaak, maar wel eentje die het leven net wat aangenamer maakt :)
De hoofdzaak: Getty. Adembenemend mooi. Niet gek dat deze plek op nummer 1 staat op Tripadvisor bij de Things To Do in LA. Begint al vanaf de parking, ondergronds. Van daaruit brengt een volautomatische kabeltram je de berg op. Nadat we zijn welkom geheten door het ontvangstcomitee (een stel trotse bejaarden die hier vrijwillig hand-en-spandiensten verrichten, zoals bij zoveel publieke voorzieningen) zien we het complex dan in zijn volle glorie. Het magnum opus van Richard Meier. Ook in Nederland enigszins bekend vanwege het gemeentehuis van Den Haag. Bloedheet..dat ook wel weer. Ondanks dat meteen aangesloten bij een architectuur rondleiding. Want ondanks dat het museum ook een redelijk goede collectie heeft, we komen hier toch vooral voor de verbluffende architectuur. Het is dat we af en toe wel de schaduw moesten opzoeken, anders hadden we uren achter elkaar hier kunnen rondlopen tussen de verschillende gebouwen van de Getty, en de bijzondere tuinen. Overigens is the Getty Center veel meer dan een museum. the Getty Trust beheert een grote pot met geld, en geeft dit ook aan the Getty Research Institute en aan het Conservation Institute. Daarmee is dit gigantische centrum (750 hectare) ook een soort van campus, waar studenten onderzoek kunnen doen, en van waaruit kunstwetenschappers hun expertise aanbieden om kunstprojecten wereldwijd te ondersteunen. En dat allemaal zonder subsidie..
De bedoeling was om na de Getty een stuk Mulholland Drive te rijden, maar dat pakte niet helemaal goed uit. Wel een mooie route gereden door Malibu Creek State Park, een schitterend stuk natuur effe ten noorden van Santa Monica. Omdat het hier kennelijk nogal buitenlands aandoet zijn hier al heel wat films en series geschoten (Planet of the Apes, en de complete serie M*A*S*H). Verder wilden we ook nog Malibu aandoen (als klein pubermeisje wilde Karen hier al wonen!), maar ook dit is niet echt/echt niet gelukt.
Dan maar terug naar onze tijdelijke hometown. Laatste avondmaal mocht wat beter zijn, gekozen voor La Vecchia alweer praktisch tegenover ons motel. Santa Monica is echt een restaurant walhalla! Eten was niet echt denderend (voorgerechtjes waren nog erg lekker, de paddenstoelenrisotto daarentegen telde meer paddenstoelen dan rijstkorrels), maar de wijn overheerlijk: een Sonoma chardonnay van de wijngaard van regisseur (tevens wijnboer) Francis Ford Coppola. Doet die man goed. Net zo verrassend als deze wijn was de muziekkeuze: Radiohead. Als eerder al gezegd: muziek speelt een erg grote (en vooral: serieuze) rol in de Amerikaanse samenleving. Zal straks weer tegenvallen in het land waar de muzikale klok op Volendam staat. Hopeloos. Wat dan wel weer prettiger is is het langere tafelen. Amerikanen zien het juist als teken van excellente service om ervoor te zorgen dat je nooit hoeft te wachten. Dat betekent dus het voorgerecht opgediend krijgen terwijl je net de eerste slok wijn hebt genomen en het hoofdgerecht dat geserveerd wordt tegelijk met het afruimen van het voorgerecht. Ze bedoelen het helemaal niet verkeerd, want als je laat merken dat het wel erg snel gaat (de rekening wordt ook resoluut op tafel gelegd zodra je zegt geen dessert te blieven) krijg je keurig te horen: "take all the time that you need, no rush". Gevolgd door het allerhartelijkst: "have a wonderful evening" werden we de zwoele avond ingeluid.
Laatste avond, dus toch nog maar even langs het strand richting pier gelopen (New Orleans Funk&Blues optreden) en naar het supergezellige voetgangersgebied op Third Street. Zo leuk hier!

Posted by KarenandMartijn 20:56 Archived in USA Comments (2)

(Entries 6 - 10 of 14) « Page 1 [2] 3 »